22/03/2009

Histoire vraie - Echt verhaal

 Fonds 34

Cela vous touchera probablement jusqu’au fond du cœur, mais c’est un conte fantastique. J’ai reçu ceci par émail et je tenais à le partager avec vous. C’est une histoire vraie traduite de l’anglais en Néerlandais par Rick (inconnu)

Je vous résume ici ma traduction en français.

 

C’est la réalisation par les pompiers de Phoenix en Arizona, du dernier vœu d’un gamin de 6 ans (Billy) atteint de leucémie en phase terminale. La maman de 26 ans savait que son fils voulait être pompier quand il serait grand, sachant qu’il lui restait peu de temps à vivre. Elle se rends chez les pompiers de sa ville et leur demande s’ils peuvent l’emmener à bord d’un camion et faire le tour du bloc pour réaliser ce vœu. Les firemans vont faire mieux, ils lui font faire un vrai costume, des bottes et un casque à ses mesures et demandent à la maman qu’il soit prêt le mercredi à 7h00, car ils vont venir le chercher avec une auto échelle et en faire un pompier d’honneur pour toute la journée. L’enfant a pu accompagner sur 3 interventions, il a mangé avec eux, participé à toutes les activités, le gamin était vraiment heureux de cette journée formidable. Le rêve réalisé et l’intérêt que lui ont apporter ces hommes lui ont valu de vivre 3 mois de plus que prévu. Le jour du grand voyage, la maman appela les pompiers pour avoir un homme en uniforme au chevet du petit. Ce rappelant de ce petit être, il sont venus en nombre avec une échelle aérienne, sirène hurlante, non sans avoir averti l’hôpital que ce n’était pas pour un incendie. La maman ouvrit la fenêtre de la chambre et laissa pénétrer 16 soldats du feu en tenue de combat, venu faire leurs adieux à ce petit homme qu’ils considéraient comme un des leurs, ils voulaient aussi lui dire tout l’amour qu’il avaient pour lui. Au moment de son dernier soupir, Billy regarda et demanda au commandant « Mon commandant, suis-je maintenant vraiment un sapeur pompier ?» L’homme responsable lui répondit par l’affirmative et Billy, heureux, ferma ses yeux pour la dernière fois…

 

On dit que les pompiers doivent avoir un cœur de pierre pour faire ce métier, c’est vrai, mais ce n’est parfois qu’un caillou qui cache les sentiments de nos âmes sensibles. Charly (Le Poilu)

 Ben ik brandweerman

 Ben ik brandweerman 2

In heb dit via e-mail ontvangen en wou het met u verdelen.

Een waar gebeurd verhaal uit het Engels vertaald door Rick (onbekend) Dit zal je misschien raken tot diep in je hart, want het is een fantastisch verhaal!

 

In Phoenix, Arizona, keek een 26‐jarige moeder neer op haar zesjarige zoon, die leed aan terminale leukemie. Hoewel haar hart vol droefheid was, voelde ze zich ook vastbesloten. Zoals elke ouder wenste ze dat haar zoon opgroeide en zijn dromen kon waar maken. Nu was dat niet langer mogelijk. Leukemie zou daar voor zorgen. Maar ze wilde toch dat de droom van haar zoon vervuld zou worden. Ze nam de hand van haar zoon en vroeg: ‘Billy, dacht jij ooit aan wat je wilde worden als je groot zult zijn? Heb je ooit gedroomd en gewenst wat je met je leven zou willen doen? Mamma, ik wilde altijd brandweerman worden wanneer ik groot ben.’

De moeder glimlachte en zei, “Laten we eens zien of we jouw wens in vervulling kunnen laten gaan” Die dag nog ging ze naar de lokale brandweerkazerne waar ze brandweerman Bob ontmoette, die een hart had zo groot als Phoenix. Ze legde uit wat de laatste wens van haar zoon was en vroeg of het misschien mogelijk was haar zesjarige zoon mee te nemen in een brandweerwagen voor een ritje rond de kazerne. Brandweerman Bob antwoordde: ‘We kunnen beter doen dan dat. Als je zorgt dat je zoon woensdagmorgen om 7 uur klaar staat, maken we hem erebrandweerman voor de hele dag. Hij mag meekomen naar de kazerne, eten met ons, meegaan naar alle oproepen, alles erop en eraan! En als je ons zijn maten geeft, zorgen we voor een echt uniform voor hem, met een echte brandweerhelm – geen speelgoed –met het logo van de Phoenix Brandweer erop, een gele jas zoals wij dragen en rubber laarzen. Ze worden hier in Phoenix gefabriceerd, dus we kunnen ze snel hebben.’ Drie dagen later pikte brandweerman Bob Billy op, deed hem zijn uniform aan en begeleidde hem van zijn ziekenbed naar de wachtende ladderwagen. Billy ging achter in de wagen zitten en reed mee terug naar de kazerne. Hij was in de hemel. Er waren die dag drie oproepen in Phoenix en Billy mocht mee naar alle drie deze oproepen. Hij reed mee in verschillende brandweerwagens, in de ziekenwagen en zelfs in de auto van de commandant. Hij werd ook gefilmd voor het lokale nieuwsprogramma. Nu zijn droom, die hem met alle liefde en aandacht geschonken werd, waarheid geworden was, werd Billy zo diep geraakt, dat hij drie maanden langer leefde dan de dokters voor mogelijk hielden. Op een nacht begonnen zijn vitale functies dramatisch achteruit te gaan en de hoofdzuster in het verpleeghuis voor terminale patiënten, die vond dat niemand eenzaam mocht sterven, begon de familieleden te bellen om naar het ziekenhuis te komen. Toen herinnerde ze zich de dag die Billy doorgebracht had als brandweerman en ze belde de brandweercommandant en vroeg of het mogelijk was een brandweerman in uniform te sturen naar het ziekenhuis om bij Billy te zijn wanneer hij overging naar de overzijde. De commandant antwoordde: ‘We kunnen beter dan dat. We zijn er binnen de vijf minuten. Wilt u me een plezier doen? Wanneer u de sirenes hoort en de zwaailichten ziet, wilt u dan via het omroepsysteem aankondigen dat er geen brand is? Het is de brandweer die een van haar fijnste leden nog eens wil zien. En wilt u het raam van zijn kamer openen? Ongeveer vijf minuten later arriveerde een ladderwagen bij het ziekenhuis en schoof de ladder uit tot Billy’s open raam op de derde verdieping,16 brandbestrijders klommen via de ladder tot in Billy’s kamer! Met de toestemming van zijn moeder knuffelden zij hem en vertelden hoeveel ze van hem hielden. Met zijn laatste adem keek Billy op naar de commandant en vroeg: ‘Commandant, ben ik nu een echte brandweerman?’ ‘Billy, dat ben je, en de hoofdcommandant, Jezus, houdt je hand vast,’ zei de commandant. Op deze woorden glimlachte Billy en zei, ‘Ik weet het, Hij houdt mijn hand al de hele dag vast en ik hoorde de de engelen zingen’. Hij sloot zijn ogen voor de laatste keer.

 

Men zegt dat de brandweerlieden een hart van steen moeten hebben om dit beroep te doen, het is waar, maar het is soms slechts een steen die de gevoelens van onze zielen verbergt. Charly (Le Poilu)

18:18 Écrit par Le Poilu dans Remember | Lien permanent | Commentaires (2) |  Facebook |

Commentaires

Gewoon geweldig ... ... Heb het mailke ook gelezen en ik moet eerlijk toegeven dat ik de tranen in mijn ogen had. Heel pakkend verhaal. En een hart van steen hebben wij als brandweerman zeker niet. Er zijn zovele dingen die ons raken, maar we blijven sterk voor de volgenden. Mensen helpen is een droom, en met niets vergelijkbaar. Ik ben trots op mijn beroep waar ik voluit voor gekozen heb.

Écrit par : El Dirko | 22/03/2009

Bonjour Charly ! Quelle histoire merveilleuse !
Je n'ai jamais entendu que les pompiers avaient un coeur de pierre.
Mais je sais qu'il faut avoir des nerfs d'acier pour affronter le danger et garder son sang froid devant certaines scènes atroces.
T'écrivant ceci, je salue la bravoure de tous les pompiers du monde.
Bonne semaine Charly et à tout bientôt !
Bisous

Écrit par : Jo | 23/03/2009

Les commentaires sont fermés.