14/11/2005

C'EST UNE HISTOIRE VRAIE - HET IS EEN WARE VERHAAL

Histoire vraie

 

Il faut que je vous raconte une aventure qui m’est arrivée dernièrement. Vous connaissez Snoopy, notre compagnon à 4 pattes, comme il est toujours collé aux chevilles de Chris mon épouse et qu’il est interdit d’entrée au Delhaize, elle me demande de l’accompagner et de rester dans les parages du magasin pendant qu’elle fait ses courses, histoire de rassurer notre fidèle ami. Je me promène donc d’abord sur le parking, mais comme il a compris de suite que sa maîtresse a disparue, son flair me tire jusque devant l’entrée de la grande surface. Là je m’accroupis en attendant son retour, il y a bien sur du passage, non sans jeter un petit regard sur ce adorable petit toutou assis près de moi, soudain un client s’arrête, me regarde, sors de sa poche une poignée de monnaie et me demande s’il peut m’offrir une ou deux pièces. J’éclate de rire en expliquant à cette généreuse personne que j’attends mon épouse qui est à l’intérieur, s’en suit un éclat de rire de son côté. Maintenant il faut dire, je n’étais pas rasé depuis 4 jours, j’avais des vêtements de travail et une casquette pas très propre sur ma tête, un vrai clochard poilu quoi. Cette histoire m’a fait comprendre aussi, que sur cette terre, il existe encore des gens bien.

********************

Ware verhaal

 

Ik moet u een avontuur vertellen dat me onlangs is aangekomen. U kent Snoopy, onze vriend op 4 poten, zoals hij altijd aan de enkels van Chris mijn echtgenote is geplakt en dat hij verboden is van toegang in de Delhaize, vraagt ze mij om mee te gaan en om in de buurt van de winkel te blijven terwijl zij haar boodschappen doet, om onze trouwe vriend gerust te stellen. Ik loop dus eerst rond op het parkeerterrein, maar gezien hij begrepen heeft dat zijn meesteres verdwenen is, trekt zijn reukzin me tot de voorkant van de supermarkt’s toegang. Daar staa ik dus in afwachting van haar terugkeer, er is een overgang van mensen, die een oogje naar de kleine toutou werpen dat dichtbij mij zit, plotseling stopt een klant, kijkt me aan, en haalt uit zijn zak een handvat van munten en vraagt of hij me een of twee stukken kan aanbieden. Ik schiet in een lach en leg aan deze gulle persoon uit dat ik mijn echtgenote wacht die binnen is, dan volgt er een lach van zijne kant. Nu moet ik zeggen, ik was sinds 4 dagen niet geschoren, ik had werkkledingen aan en een zeer vuile pet over mijn hoofd, allee, een ware behaarde clochard. Deze geschiedenis heeft me eveneens laten begrijpen, dat op deze aarde, er nog goede mensen bestaan.



17:58 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.